Vijf paar ogen zien meer dan twee
Waarom de andere deelnemers zo belangrijk zijn voor je project
We zitten met z’n zevenen bij elkaar. Als voorbereiding heeft iedereen een korte update doorgestuurd van wat er de afgelopen weken met zijn project is gebeurd. Irina is als eerste aan de beurt. Ik open net mijn mond om het gesprek af te trappen, als Joeri al het woord neemt.
‘Wat ik echt knap vind, Irina, is dat je gewoon de gemeente hebt gebeld. Maar de juiste persoon was er niet en zou je terugbellen. Dat is inmiddels meer dan een week geleden. Waarom heb je dan eigenlijk niet nog een keer gebeld?’
Irina wil aan de rand van haar wijk een voedselbos beginnen en heeft daarvoor de gemeente nodig. ‘Omdat ik dat te pushy zou vinden’, antwoordt ze. Lena, die naast haar zit, vindt dat wel meevallen en vraagt Irina waar ze nou eigenlijk bang voor is.
‘Dat ze me irritant vinden,’ zegt Irina. ‘En misschien nog wel meer dat ik uiteindelijk iemand aan de lijn krijg die “nee” zegt.’ Er valt een stilte. ‘Maar ja, dat is eigenlijk geen goede reden om niet alsnog een keer te bellen,’ mompelt ze. Ze pakt haar pen en begint iets op te schrijven.
Vijf projecten cadeau
Dit soort gesprekken heb ik bij Project van je Leven vaak meegemaakt. Bij Eén Leven werk je in een kleine groep vijf maanden aan je eigen project. Maar in feite krijg jij er nog vijf projecten bij. En vooral vijf andere mensen.
Die vijf hebben andere ervaringen, beroepen, netwerken en manieren van kijken. Soms heeft iemand een artikel gelezen dat jou verder kan helpen. Soms gaan mensen samen een middag werken of verschijnt er ineens in de groepsapp: volgens mij moet jij eens met die-en-die praten. Zal ik jullie koppelen?
Soms zie je iemand met gemak een stap zetten die jij als heel groot ervaart en denk je: misschien kan ik dat eigenlijk ook gewoon. Of je hoort jezelf een advies geven dat minstens zo goed op jou van toepassing is. En soms help je gewoon een tijdje de anderen. Ook dat kan verrassend leuk zijn.
De onverwachte waarde van een Hennie
Je groepsgenoten heb je alleen niet zelf voor het uitkiezen. Dat vind je misschien jammer, maar het kan ook juist goed zijn.
Ik deed ooit een coachopleiding en werd in een groep ingedeeld met Hennie. Ik vond haar stem vervelend en haar hele manier van doen irriteerde me. Ik wilde liever niet dat zij zich met me bemoeide. Maar dat deed ze juist wél. Na een bijeenkomst zat ik thuis tegen mijn vrouw te klagen over de vervelende vragen die Hennie steeds stelde. Ze hoorde het even aan en zei toen: ‘Maar dat zijn toch eigenlijk júíst goede vragen?’
Toen ik erover nadacht, bleek dat waar te zijn. Hennie legde regelmatig haar vinger precies op de zere plek en werd langzaamaan mijn favoriete groepslid. Niet omdat we vrienden werden, maar omdat ze voor mij precies de goede dingen zei.
Mijn advies is dan ook: koester de Hennie in je groep. Met vijf mensen die op jou lijken en het meestal met je eens zijn, wordt het misschien gezelliger. Maar niet per se beter.
Natuurlijk is niet alles wat de andere vijf zeggen briljant. Soms denk je: ja hoor, lekker makkelijk gezegd. Maar vijf paar ogen zien meer dan twee. En de kans is groot dat daar een paar ogen tussen zit dat precies ziet wat jij zelf mist.
Een goede groep ontstaat niet vanzelf
Daar zit wel een belangrijke ‘maar’ aan. Je kunt zes mensen niet simpelweg bij elkaar zetten, koffie en thee inschenken en verwachten dat vervolgens vanzelf ‘the magic happens’.
Wij zorgen ervoor dat mensen nieuwsgierig worden naar elkaars project, zich ermee durven bemoeien en ook kunnen zeggen wat een ander misschien liever niet hoort. Soms brengen we een gesprek op gang, remmen we iemand af die overal een antwoord op heeft of nodigen we juist iemand uit die zich buiten het gesprek houdt.
Als de groep lekker loopt, zijn wij als begeleiders allang niet meer de enigen met waardevolle input. Noem het synergie of groepsintelligentie: wij gooien er een dubbeltje in en misschien komt er wel een biljet van vijf euro uit.
Voor mij is dat nog steeds een van de leukste kanten van werken met een groep: dat ik klaarzit om een buitengewoon goede vraag te stellen en Joeri me voor is.
Of toch liever individueel?
Misschien besteed je de tijd die je hebt liever volledig aan je eigen project. Of vind je het prettiger om met één begeleider te werken, zodat we sneller kunnen schakelen en alles direct op jouw project kunnen afstemmen. Dan is individuele begeleiding waarschijnlijk een betere keuze. Je mist dan wat die vijf andere deelnemers kunnen toevoegen. Daar staat tegenover dat alle aandacht voor jou is. Het zijn twee verschillende manieren van werken.
