Als je ons vorige artikel hebt gelezen, weet je inmiddels dat we bij Eén Leven niet vooraf vastleggen wat we in iedere bijeenkomst gaan doen. Dat roept een nogal voor de hand liggende vraag op: wat dóén jullie dan wel?

Het korte antwoord: dat hangt ervan af.

Het iets langere antwoord: we kijken waar iedereen staat met zijn project, wat er sinds de vorige keer is gebeurd en wat er op dat moment nodig is om verder te komen. En daar maken we een bijeenkomst van.

Dat betekent niet dat we met z’n allen onvoorbereid binnenkomen. Integendeel.

We werken met groepen van ongeveer zes deelnemers, dus we kennen elkaar en elkaars projecten behoorlijk goed. We weten met z’n allen wat er de vorige keer speelde, welke stappen iemand wilde zetten en waar mogelijke drempels zitten.

Wat heeft de groep nodig?

Vaak vragen we aan het einde van een bijeenkomst: wat hebben jullie de volgende keer nodig? Soms vragen we iemand iets voor te bereiden. Een korte presentatie bijvoorbeeld. Of we spreken af dat iedereen de volgende keer zijn voortgang in twee minuten pitcht. Meestal kiezen de begeleiders ook een werkvorm waarvan we denken dat die op dat moment goed bij de groep past. Soms nodigen we een gast uit die de deelnemers verder brengt.

En het kan ook dat we besluiten om even helemaal niet te praten. Als iedereen voor zichzelf prima weet wat nú de actie is die écht moet gebeuren, zetten we bijvoorbeeld een kwartier de timer en gaat iedereen daadwerkelijk dat ding doen dat gedaan moet worden. Die mail versturen, dat belletje plegen, die blog posten, een afspraak maken. En daarna kijken we wat er gebeurd is. Regelmatig valt er dan meteen al iets te vieren.

We zorgen er ook voor dat alle projecten elke keer aan bod komen. Waar sta je? Wat is er gebeurd? Waar ben je blij mee? Waar loop je tegenaan? En vooral: wat wordt je volgende stap?

Soms dient het onderwerp zichzelf aan

We begeleidden ooit iemand die in de gehandicaptenzorg werkte. Tijdens een bijeenkomst gaf ze aan dat ze eigenlijk niet zoveel wilde bespreken. Ze was doodmoe. Dat was ook niet zo gek. Ze had net een driedaagse vakantie met vijf cliënten achter de rug, was door de sneeuw naar de bijeenkomst gereden en had inmiddels zeven dagen achter elkaar gewerkt.

Onze natuurlijke neiging was om te zeggen: doe inderdaad in deze sessie maar even rustig aan. Alleen was er een probleem. Een van de dingen die zij met haar project juist wilde veranderen, was de manier waarop ze met haar werk omging. Ze wilde helemaal niet meer zeven of acht dagen achter elkaar werken en vervolgens totaal uitgeput raken.

Dus het feit dat ze daar doodmoe zat en nergens over wilde praten, was niet iets wat toevallig die dag gebeurde. Het was op dat moment precies waar haar project over ging. En dus gingen we daar tóch mee aan de slag. En juist daar begon voor haar iets te veranderen.

Iedereen heeft iets anders nodig

Dat is wat we bij Eén Leven graag doen. Goed kijken en luisteren, doorvragen en proberen snel bij de kern te komen. Soms helpt een werkvorm. Soms iemand anders uit de groep. Soms een arm om de schouder. En soms een schop onder de kont.

Dat betekent ook dat niet iedereen tijdens een bijeenkomst precies hetzelfde hoeft te doen.

De ene deelnemer kan twintig minuten nodig hebben om met de groep een ingewikkelde keuze uit te pluizen. Een ander wil iets presenteren en feedback krijgen. Weer iemand anders heeft vooral een stok achter de deur nodig om eindelijk die ene persoon te bellen.

En soms blijkt iets wat bij één deelnemer speelt interessant voor de hele groep. Uitstelgedrag, hulp vragen, perfectionisme, je idee uitleggen, omgaan met kritiek, een keuze maken, ergens mee stoppen: veel dingen die in totaal verschillende projecten spelen, blijken verrassend universeel.

We proberen een bijeenkomst ook bijna altijd te eindigen met iets concreets. Wat ga je de komende tijd doen? Soms spreken deelnemers dat naar elkaar uit. Soms maken we een videootje waarin iedereen zijn doel voor de komende periode benoemt en delen dat in de groepsapp. Niet omdat je op je kop krijgt als het niet lukt, maar omdat uitspreken wat je gaat doen vaak nét dat extra zetje geeft om het ook echt te doen.

Het antwoord op wat je nodig hebt, hoeft namelijk niet altijd alleen een nieuwe actie op jóuw to-dolijst te zijn. Laat iemand iets wat je gemaakt hebt bekijken. Maak een afspraak om je project met iemand te bespreken. Laat je kritisch bevragen.

Dat is ongeveer hoe wij bij Eén Leven naar bijeenkomsten kijken. We hebben een hele gereedschapskist aan werkvormen, ervaring en kennis bij ons. Maar daar beginnen we niet. We beginnen bij waar jij nu staat. En vanaf daar kijken we wat er nodig is om verder te komen.