Twee weken later…
ligt je project gewoon weer op tafel
Aan het eind van een bijeenkomst spreek je vaak af wat je voor de volgende keer zou willen doen. Soms schrijf je dat alleen voor jezelf op, soms deel je het in de appgroep en soms maken we er een videootje van. De vorm is niet zo belangrijk.
Twee weken later komen we erop terug: en, wat heb je gedaan?
Dat klinkt misschien een beetje schools. Alsof wij met een lijstje zitten waarop we afvinken of je je huiswerk hebt gemaakt. Maar we willen vooral weten wat er werkelijk gebeurd is.
Als je hebt gedaan wat je wilde doen, heeft dat meestal nieuwe informatie opgeleverd. Je hebt iemand gebeld en die reageerde anders dan verwacht. Je maakte iets en vond het zelf eigenlijk niet goed genoeg. Je loopt een dag met iemand mee en weet daarna of je dat werk wel of juist absoluut niet wilt.
En als je niet hebt gedaan wat je je had voorgenomen, is dat óók informatie. Misschien was de stap te groot. Of misschien ben je iets al een tijdje aan het ontwijken.
Een document van 65 pagina’s
Janne hikte al meer dan driekwart jaar aan tegen haar afstuderen bij de opleiding Bedrijfskunde. Negen maanden eerder had ze de instructie voor haar afstudeeropdracht geopend: 65 pagina’s. Ze had het moedeloos afgesloten en er nooit meer naar omgekeken.
‘Als ik het afstuderen weer wil oppakken, zal ik dat document toch moeten openen’, zei ze gelaten.
Twee weken later had ze het document geopend. Ze had ook de boeken en uitgeprinte spullen die bij haar scriptie hoorden klaargelegd op haar bureau. Weer twee weken later had ze contact opgenomen met haar scriptiebegeleider. Dat leverde eerst vooral gedoe op: ze bleek inmiddels iemand anders te moeten hebben. Maar er gebeurde weer iets.
De afspraak is niet heilig
Dat we erop terugkomen, betekent niet dat je twee weken later per se moet hebben gedaan wat je van plan was. Misschien bleek je plan bij nader inzien nergens op te slaan. Misschien kwam er iets tussen wat veel belangrijker was. Het zou nogal onzinnig zijn om dan alsnog je oude plan uit te voeren omdat je dat nou eenmaal tegen ons hebt gezegd.
Maar we willen wel weten wat er gebeurd is. Waarom leek dit twee weken geleden de goede stap? Waarom heb je hem niet gezet? En waarom kies je nu iets anders?
Het terugkijken nemen we serieus. De afspraak zelf niet altijd.
Eén stap stelt meestal niet zoveel voor
Een andere deelnemer wilde na een burn-out ander werk en dacht aan marketing en communicatie. Ze bracht in kaart waar ze goed in was, belde iemand die werk deed dat haar interessant leek, werkte aan haar cv en zocht uit wat ze nog wilde leren. Later maakte ze een website en liet ze aan meer mensen weten waar ze mee bezig was.
Geen van die stappen was op zichzelf spectaculair. Maar iedere twee weken kwam haar project weer terug en zette ze een volgende stap. Het bijzondere zat ’m in wat al die stappen samen na vijf maanden bleken te zijn.
Dat gold ook voor Janne. Een document openen, wat boeken op je bureau leggen en contact opnemen met een scriptiebegeleider zijn geen grootse prestaties. Maar daarvoor was er negen maanden vrijwel niets gebeurd. Nu volgde de ene stap op de andere en uiteindelijk rondde ze in sneltreinvaart haar afstudeeropdracht af.
Je hoeft dus niet iedere twee weken een doorbraak te hebben. Maar je project verdwijnt ook niet drie maanden uit beeld zonder dat iemand het merkt.
Misschien kun je dit prima zonder ons
Wij hebben het terugkerende gesprek natuurlijk niet uitgevonden. Je kunt ook iedere twee weken met een goede vriend afspreken en elkaar vragen: wat wilde je doen, wat heb je gedaan en wat is nu je volgende stap?
Als die vriend jouw project echt leert kennen, doorvraagt en niet na drie afspraken vergeet dat jullie dit zouden doen, kom je al een heel eind. En als jij vijf maanden lang tweewekelijks serieus met ChatGPT over je project praat en dat brengt jou verder, dan zou ik ook niet gaan betalen voor ons traject.
Bij Eén Leven hoef je dat ritme niet zelf vijf maanden lang overeind te houden. Iedere twee weken zit je er weer. Met je project, met wat er gebeurd is en met mensen die inmiddels precies genoeg van je weten om door te hebben wanneer je voor de derde keer een goed verhaal vertelt over iets wat je nog steeds niet hebt gedaan.
En dan wordt het misschien tijd om dat document toch maar eens open te klikken.
