Even een persoonlijke noot: ik loop al een paar jaar rond met het idee voor Eén Leven.

Project van je Leven was een succes. Er hebben meer dan 2.000 mensen aan meegedaan. Ik heb deelnemers bedrijven zien beginnen, evenementen zien organiseren, van baan zien veranderen en projecten zien uitvoeren waarvan ze een paar maanden daarvoor zelf niet hadden gedacht dat ze het konden.

En ik dacht al langer: hier zit meer in. Waarom doen we dit eigenlijk alleen met studenten? Waarom maken we niet buiten de hogeschool ook een plek waar andere mensen met hun eigen projecten aan de slag kunnen?

Goed idee, vond ik.

En weet je wat ik vervolgens met dat idee deed? Helemaal niks.

Genoeg redenen om stil te blijven zitten

Ik ben behoorlijk goed in bezwaren bedenken bij mijn eigen ideeën. Ik boor een plan al de grond in voordat ik überhaupt klaar ben met het te bedenken. Ik neem je even mee in mijn hoofd:

‘Studenten begeleiden is natuurlijk iets héél anders dan volwassenen begeleiden. Dat iets werkt bij studenten wil niet zeggen dat het ook werkt bij mensen die wat verder in hun leven zijn. Waarschijnlijk werkt het niet. Dus laat maar, Michiel.’

Ik wéét dat het onzin is. Ik heb niet alleen veel gewerkt met studenten, maar ook met allerhande professionals en het verschil is echt niet zo groot. Daarnaast: waarom zouden we het niet gewoon proberen?

Maar goed. Volgend bezwaar:

‘Als we dit buiten de hogeschool gaan doen, moeten we ineens een organisatie vormen. Bij Project van je Leven werden we gewoon allemaal ingehuurd door de Hogeschool Utrecht. Lekker makkelijk. Maar hoe moet dat dan als we het zelf gaan doen? Dat gaat nooit lukken!’

Nog zo’n mooi excuus om maar niet te beginnen. Net doen alsof dít de beperkende factor zou zijn, terwijl ik eigenlijk wel beter weet.

En dan nog een laatste reden, die ik zelf nogal komisch vind:

‘Maar welke naam moeten we dan geven aan het initiatief? Het moet wel echt een supernaam zijn. Zonder een ongelofelijk goede naam kunnen we echt niet beginnen!’

Hoe gek ook, deze gedachte kan ik mezelf prima laten geloven. Wat ertegen helpt, is denken aan de Red Hot Chili Peppers. Dat vind ik namelijk in feite een behoorlijk waardeloze naam. Maar omdat de band zo succesvol is, klinkt het eigenlijk heel cool en stoer nu. Side note: toen we eenmaal met dit initiatief aan de slag gingen, kwam de naam zomaar uit de lucht vallen.

100% succesgarantie graag

Als ik heel eerlijk ben, doe ik het liefst dingen waarvan ik van tevoren al weet dat ze gaan lukken. Zo maakte ik me vroeger zorgen over naar groep 3 gaan, omdat ik nog niet alles kon wat ik daar ging leren.

Eigenlijk wilde ik pas starten als ik wist dat Eén Leven een succes zou worden. Het liefste had ik dat er al twintig mensen stonden te roepen: ‘We willen met jullie aan de slag en hier heb je ons geld!’

Maar ja, ‘if you want a guarantee, buy a toaster,’ zegt Clint Eastwood in The Rookie.

Je kunt nóg zo lang nadenken over een project, maar op een gegeven moment zijn er vragen waar je met nadenken simpelweg geen antwoord meer op krijgt. Of mensen willen betalen om zich te laten begeleiden door Eén Leven, bijvoorbeeld. Uiteindelijk is er maar één manier om daarachter te komen: aan de slag en naar buiten met je plan.

De 10, de 0 en de 7

Volgens mij is het wel duidelijk: ik wil altijd het liefst een 10 halen. Maar omdat ik het zo goed wil doen, val ik stil en doe ik uiteindelijk niks. En dan haal ik in feite een 0. En dat is lullig. Want ik had prima een 7 kunnen halen.

En dan had ik iets in de werkelijkheid neergezet. En die werkelijkheid was dan gaan reageren.

Je belt iemand en krijgt een antwoord dat je niet had verwacht. Je zet iets online en merkt dat mensen op iets heel anders reageren dan jij dacht. Je probeert iets uit en ontdekt dat het niet werkt. Of juist verrassend goed. Dan heb je extra informatie. En kun je verder.

Dus: we zijn begonnen!

En daarom zijn we nu dus begonnen met Eén Leven. Zonder garanties, zonder te weten welk cijfer we zullen halen. Misschien komt er niemand. Misschien gaat er van alles mis. Misschien moeten we na de eerste groep van alles veranderen.

Dat gaan we niet oplossen door er nog drie maanden over na te denken. Dus maken we de website, vertellen we mensen wat we van plan zijn en dan gaan we keihard aan de slag om de eerste deelnemers onze kant op te krijgen.

En we hopen op een 7, of stiekem wel een 8, maar misschien wordt het een onvoldoende. Wat er ook gaat gebeuren, in ieder geval weten we straks meer dan nu. En dan kunnen we daar verder op bouwen.

En jij?

Jij leest dit, dus waarschijnlijk loop jij ook al een tijd rond met iets waarvan je denkt: ja, dat zou ik eigenlijk moeten doen.

Wat moet er volgens jou allemaal nog gebeuren voordat je kunt beginnen? En weet je zeker dat dat echt eerst moet gebeuren?

Misschien is het tijd om te stoppen met je afvragen of je zal beginnen.

Je hoeft nog geen 10 te halen.

Ga eerst maar eens voor die 7.