Past Eén Leven bij mij?

Sommige mensen komen binnen met een glashelder project. Maar een idee dat nog niet volledig is uitgewerkt kan ook prima zijn. Misschien weet je welke kant je op wilt, maar nog niet wat de beste vorm is. Daar kunnen we mee werken. We kunnen het samen concreter maken, kleiner of juist ambitieuzer.

Als je alleen maar het gevoel hebt dat er ‘iets’ moet veranderen, is dat meestal te weinig. Als je geen idee hebt wat je wilt proberen en vooral hoopt dat wij dat voor je ontdekken, wordt het lastig. Wij kunnen niet namens jou bedenken wat jij met je leven wilt. Wellicht starten we daar in de toekomst een traject voor, maar dat is niet wat Eén Leven nu is.

Een uitstekend uitgewerkt plan zegt nog niet zoveel als degene van wie het plan is er eigenlijk niet zo veel zin in heeft. We hebben vaak genoeg deelnemers gezien die op papier een prima project hadden, maar bij wie gaandeweg bleek dat ze het helemaal niet zo graag wilden. Soms was het vooral iets waarvan ze vonden dat ze het zouden móéten willen. Erachter komen dat je iets niet wilt, kan behoorlijk nuttig zijn. Maar als we bij de kennismaking al het gevoel hebben dat wij enthousiaster worden van je project dan jijzelf, is dat een red flag die we moeten onderzoeken.

Andersom kan jij binnenkomen met een behoorlijk vaag verhaal waar onmiddellijk iets vanaf spat. Misschien weet je nog niet precies waar het project gaat eindigen of welke vorm het moet krijgen. Maar het is wel duidelijk: dit is belangrijk voor mij. Hier wil ik iets mee. Dan denken we eerder: hier kunnen we wat mee.

Je kunt iets heel graag willen, terwijl de rest van je leven op dat moment al uit zijn voegen barst.

Dan kunnen we natuurlijk zeggen dat je gewoon prioriteit moet maken van wat belangrijk voor je is. Dat klinkt lekker daadkrachtig, maar soms is het ook gewoon onzin. Als je de komende maanden nauwelijks tijd of aandacht voor je project hebt, is dit waarschijnlijk niet het moment om er ook nog een traject bij te nemen.

Je hoeft geen zeeën van tijd te hebben. Een agenda raakt vanzelf wel vol met werk, kinderen, vrienden, familie, sport, afspraken en allerlei gedoe. Maar ergens moet je project een serieuze plek kunnen krijgen. Anders zitten we iedere twee weken vooral vast te stellen dat er opnieuw niets gebeurd is. Dat lijkt ons voor niemand erg interessant.

Je hoeft daarvoor niet te barsten van de discipline. Als dat een voorwaarde was, hadden we in de afgelopen twaalf jaar een hoop interessante deelnemers moeten weigeren. Uitstellen, twijfelen en ergens tegenaan hikken horen er allemaal bij.

Maar uiteindelijk zul je iets moeten proberen. Bellen, iets maken, iemand iets vragen, een eerste klant zoeken of iets laten zien terwijl het nog niet af is. En zodra je dat doet, kan er iets misgaan. Iemand zegt nee, je idee werkt niet of iets waar je behoorlijk van overtuigd was blijkt helemaal niet zo leuk. Je hoeft niet graag op je bek te gaan. Je moet alleen wel bereid zijn iets te doen waarbij dat zou kunnen gebeuren.

Je komt niet naar Eén Leven omdat je zo graag begeleid wilt worden. Je komt omdat je iets wilt doen wat voor jou belangrijk is. Maar als je met ons werkt, gaan we ons daar wel mee bemoeien. We stellen vragen, geven feedback, denken mee en zeggen het als we denken dat je jezelf voor de gek houdt. Soms halen we er iemand bij die iets weet wat jij nog niet weet. Daarvoor moet je ook durven laten zien waar je vastloopt.

Je hoeft vervolgens niet braaf te doen wat wij zeggen. Het blijft jouw project en wij kunnen het ook gewoon mis hebben. Maar als je eigenlijk vooral mensen zoekt die bevestigen dat je plan fantastisch is, wordt het voor ons lastig om veel toe te voegen.

Dat kunnen we niet uit een checklist halen. Daarom maken we graag even kennis met je voordat we over deelname beslissen.

Je hoeft voor dat gesprek geen uitgewerkt projectplan mee te nemen. We zijn veel benieuwder of er iets is wat je werkelijk wilt, of je er ruimte voor kunt maken, of je bereid bent ermee aan de slag te gaan en of we ons er af en toe mee mogen bemoeien.